Aanstekermeisje

Ik verbaas mij er iedere keer weer, dan graai ik in mijn zakken, dan kijk ik verschrikt rond en vooral naar de tafel. Een vlam trekt door mijn hart, is dat nou een hartaanval? Zou het zo voelen? Maar de conclusie is iedere keer hetzelfde, het is niet een hartaanval. Het is mijn aansteker die weg is. Als ik thuis kom dan trek ik weer de beruchte la open. In gedachten noem ik het al de aanstekerla. Er liggen ook kruiden en specerijen in. Toen ik hier ging wonen had ik bedacht dat dit het kruidenlaatje zou worden. Maar het is mijn aanstekerla. En verschrikt concludeer ik dat zelfs daar bijna alle aanstekers weer weg zijn. Ik vraag mij ineens af wanneer ik de voor het laatst 10 aanstekers gekocht heb, nog geen drie weken geleden. En dan tel ik niet eens de keren in het tankstation en de supermarkt in diezelfde tijd. Als zelfs in het aanstekervakje in de auto de reserve aansteker is verdwenen. Dan is het toch echt bizar aan het worden. Als dat tempo van verliezen of kwijtraken mijn sigaretten betrof dan had ik nu failliet geweest. "Waar blijven ze nou?" Vroeg ik mij al talloze malen af. Het antwoord op die vraag weet ik sinds kort. Er is een leuk meisje bij mij op mijn werk met donkere krullen, donkere pretogen en een sportieve inslag. Die lacht dan ineens en dan zie je je aansteker verschijnen. De laatste keer zelfs voordat ik hem kwijt was! En lachend geeft ze dan altijd de aansteker weer terug. Tenminste bijna altijd want deze tien van de laatste drie weken zijn toch weer mooi bijna op!